donderdag 2 april 2020

Liefde voor het Leven





In deze tijd, waarin niemand zijn aandacht op iets anders lijkt te kunnen richten dan op de gevaren van corona, is de hele samenleving gefocust op het voorkomen van sterfgevallen.

In onze angst voor de dood zijn we daarom bereid om vele essentiƫle zaken - zaken die het leven nou juist leefbaar maken - te offeren in ruil voor (vermeende) veiligheid.

Zaken zoals onze vrijheid, het maken van sociaal contact en onderlinge toenadering, het bijeen komen, kunnen doen waar we goed in zijn (werken), het hebben van keuzemogelijkheden (ook over onze eigen gezondheid) en zelfs het nemen van enig risico, want ook dat geeft kleur aan het leven.

Anders gezegd: nu lijkt het dat we meer belang hechten aan onze angst voor de dood, dan aan onze liefde voor het leven.

Het is natuurlijk heel begrijpelijk. Als we van ons leven houden, dan willen we het behouden. Maar om daarvoor nou juist die zaken die het leven waardevol maken – en WAAROM we dus van dat leven houden – op te offeren met als enig doel het te verlengen; daarmee zouden we het paard wel eens achter de wagen kunnen spannen.

Het klinkt hard, maar een gered leven is niets meer dan een uitgestelde dood.  Die dood die we uit alle macht proberen te vermijden, maar die uiteindelijk voor iedereen onvermijdelijk is. Des temeer reden, naar mijn smaak, om die kostbare resterende tijd van leven niet te ontdoen van de zaken die dat leven nou juist het leven WAARD maken.

Op dit moment lijkt alle aandacht echter op de dood te liggen, en lijkt de kwaliteit van leven volkomen ondergeschikt geworden te zijn.

Begrijp me niet verkeerd: het vermijden van onnodig overlijden is absoluut van groot belang, en dat geldt zeker niet alleen bij corona. Maar als dat betekent dat we onder totale controle moeten leven, gedwongen worden om sociaal contact te vermijden, gedicteerd moeten worden wanneer we waar heen mogen gaan, en met wie, of met hoeveel vrienden, tot welke medicatie (bijv. vaccin) we gedwongen worden, tot grotere armoede gedreven worden, etc., dan wordt het leven zodanig grimmig dat een belangrijk deel van de dingen die het leven waardevol maken, verdwijnt. Dan LEVEN we veel minder.

Als we LEVEN voor een belangrijk deel moeten inleveren om de dood te vermijden, dan verliezen we onze liefde voor het leven (ons levensgeluk), en dus onze gehechtheid eraan, en daarmee uiteindelijk ook onze aversie voor de dood. Het sterk toenemende aantal zelfmoorden is daar nu al een voorbode van. Dan schieten we ons doel ver voorbij.


3 opmerkingen:

Ad Voermans zei

Hoe waar geschreven,had zelf ook al de conclusie getrokken dat er hier zo'n angst heerst voor dat dood gaan!
Dat de bevolking zich heel gewillig iedere kant op laat duwen waarheen de overheid ze maar wil hebben!
Maar vooral het totale ontbreken van de realiteit, immers aan dat doodgaan kan niemand ontkomen!
Maar het verbijsterend om te zien hoeveel angst er rondom ons heerst!
Ze laten zich zelfs het hoofd afhakken omdat politici dat hun opdragen, onder het mom dat ze er anders wel eens dood aan kunnen gaan!
Hoe in en in triest, maar ook vooral karakterloos, je naar de slachtbank laten lijden!

M.Reinders zei

Wat mooi beschreven! In de angst voor de dood zijn we zelfs bereid te stoppen met leven. Ik heb er vandaag toevallig ook een post over geschreven op Facebook. Dat ik momenteel angstiger ben voor de randverschijnselen rondom Corona (zoals verplichte vaccinatieprogramma's, ophokplicht zonder concrete einddatum, tracking door Google en providers, kliklijnen, etc.), dan voor het virus zelf. Hoelang laten we dit nog gebeuren??

MJPA zei

Treffende compacte tekst!

Die angst-voor-de-dood-fixatie is een cultureel verschijnsel.
Het schijnt mij dat aanbidding van 1 ultieme dode -die zich dan zogezegd totalitair opofferde- als een soort superspirituele zondebok (oftewel vriend Jezus) in het Gristendom daaraan bijdraagt, die dood is immers verre van normaal.

Het zieke is dat een van origine levensfeest (Belthane) vervangen is door een dodenherdenking. Dus in deze tijd van het jaar barst het leven weer los, de bomen en bloemen lopen uit en de beesten krijgen hun jongen, maar in deze cultuur wordt een kruisigingsdood gevierd. Zalig Pasen!