dinsdag 26 mei 2020

Zijn vaccins veilig?


Zijn vaccins veilig? 


Dat is een onzinnige en irrelevante vraag. Hij is simpelweg niet correct te beantwoorden. 



Het is vergelijkbaar met vragen "zijn ambtenaren oprecht?". Of "zijn mensen aardig?". Het woord "ambtenaar" of "mens" zegt helemaal niets over oprechtheid of aardigheid. Het woord "vaccin" zegt helemaal niets over veiligheid.



Zijn pillen veilig? Dat hangt ervan af wat erin zit! Het begrip "pil" zegt niets over de samenstelling ervan. 



Of vaccinaties veilig of onveilig zijn, wordt bepaald door de inhoud ervan. En de inhoud wordt bepaald door degene die het vaccin samenstelt. 



De bewering achter een vaccin is dat het ons beschermt tegen ziekte, en dus een positieve bijdrage levert aan onze gezondheid. Die bewering kan juist of onjuist zijn. 



Als de bewering onjuist is, dan is het vaccin dus slecht voor onze gezondheid. Er zij dan twee mogelijkheden:

1 - De samensteller van het vaccin heeft goede bedoelingen, maar heeft fouten gemaakt.
2 - De samensteller/verkoper van het vaccin heeft andere bedoelingen dan hij beweert.


Het is voor onszelf onmogelijk om te weten wat de samenstelling van een vaccin is. We hebben dus geen andere keuze dan af te gaan op beweringen van de samenstellers en de verkopers ervan. 



Het criterium is dus: hebben we vertrouwen in de vakbekwaamheid en de oprechtheid van de aanbieders? En dat is een uiterst belangrijke vraag, want onze gezondheid staat op het spel. 



Wanneer iemand ons een pil aanbiedt, en beweert dat die pil heilzaam is, zouden we hem dan zonder blikken of blozen doorslikken? Zonder te weten wat erin zit? En zonder zeker te weten of de aanbieder het beste met ons voorheeft? Of zich vergist? Of wellicht andere bedoelingen heeft?



Wanneer we ons een vaccin laten inspuiten, zonder zelf te kunnen controleren wat de samenstelling en de werking ervan is, dan maken we ons extreem kwetsbaar voor fouten of onoprechte bedoelingen van de verstrekker van het vaccin. Dat betekent dat we erg terughoudend zouden moeten zijn voordat we zoiets toestaan. 



Zou de verstrekker fouten gemaakt kunnen hebben? Of erger: zou de verstrekker belang kunnen hebben bij het toedienen van schadelijke stoffen? 



Op dit moment zijn het overheden en farmabedrijven die vaccins promoten. Uitsluitend als we die overheden en farmabedrijven als 100% vakbekwaam, oprecht en betrouwbaar beschouwen, zouden we kunnen overwegen om ze toestemming te geven ons te laten inspuiten met (voor onszelf) oncontroleerbare stoffen. We vertrouwen dan volledig op onze inschatting van de betrouwbaarheid van de aanbieders. 


En die inschatting kunnen we alleen maken op basis van de ervaringen die we hebben met overheden en farmabedrijven. Als die zich altijd als volledig betrouwbaar hebben bewezen, en we daar dus louter uitstekende ervaringen mee hebben, dan zouden we het accepteren van zo’n vaccin kunnen overwegen. Het is dan aan ieder individu zelf om daar een afweging in te maken en een besluit over te nemen. 


Maar als die overheid het accepteren van een vaccin verplicht wil maken, of dreigt met uitsluiting bij weigering, dan zouden alle seinen op rood moeten staan. Als het weigeren van een vaccin redelijkerwijze onmogelijk wordt - bijvoorbeeld via wetgeving - dan bestaat er geen goede mogelijkheid meer om onszelf in bescherming te nemen tegen fouten of onoprechte bedoelingen. 


En zelfs al zouden de huidige overheid en de farmabedrijven uitsluitend goede bedoelingen hebben (wat me een erg naïeve overtuiging lijkt) en uitsluitend foutloze, veilige vaccins promoten, dan nog is dat slechts een momentopname. Als wetgeving die het aanvaarden van vaccins verplicht stelt er eenmaal is, dan kunnen we niet meer terug. Dan kunnen toekomstige regeringen, overheden en fabrikanten ons letterlijk inspuiten met wat ze maar willen. En met die toekomstige instanties hebben we nog geen enkele ervaring. 


Het levensgrote gevaar van verplichte vaccinaties, zit hem dus niet primair in de samenstelling bestaande vaccins maar in het verdwijnen van de mogelijkheid vaccins te weigeren. Ook als die samenstelling verandert en wel schadelijk (of nog schadelijker) wordt. Ook als we (nu of in de toekomst) te maken hebben/krijgen met onoprechte regeringen. Ook als we de farmabedrijven, overheden, en de samenstelling van de afgedwongen vaccinaties niet meer vertrouwen. 


Het werkelijke gevaar is dus het verdwijnen van de mogelijkheid het zelf te beoordelen, en daarop onze beslissing te baseren. Al was het maar omdat vaccins in ieder geval schadelijk KUNNEN zijn. 



donderdag 21 mei 2020

Wat is het doel van de corona-campagne?



Iedereen met een werkend waarnemingsvermogen, heeft inmiddels gezien dat de wereldwijde corona-campagne niets met volksgezondheid te maken heeft.
Wat is dan WEL de bedoeling? WAAROM deze wereldwijde campagne? Met welk doel?







Het doel is totale herinrichting van de wereld. Gebruik makend van beschikbare technologie.

Stap voor stap:

1- Het vernietigen van alle bestaande sociale en economische structuren
2- De gehele mensheid daarmee in totale schaarste en ontreddering brengen
3- Vervolgens introduceren van centrale/digitale rantsoenering (absoluut bestaansminimum). Van leven naar overleven. Het systeem bepaalt wie overleeft en wie niet
4- Het massaal uitdunnen en verzwakken van de wereldpopulatie via vaccins en verhongering
5- Het installeren van de digitale dictatuur. Voor ieder individueel gedrag/consumptie is digitale toestemming/toegang vereist
6- Totale digitale surveillance, op individueel niveau. Uitsluiting als bestraffingsmethode. Ongewenst gedrag? Geen toegang tot levensbehoeften! Ongehoorzaamheid = Sterven
7- Overbodig maken van handhaving door politie en justitie. Het digitale systeem is bepalend. Nee is nee. Met een computersysteem valt niet te discussiëren
8- Het centrale digitale systeem bestuurt alle mensen. Privileges voor gehoorzame mensen. Uitsluiting voor ongehoorzame
9- De bestuurders zijn anoniem, en bevinden zich aan de andere zijde van de digitale muur. De wereld wordt door hen digitaal geregeerd vanaf één plek. Één wereldregering dus
10- Alle mensen op de wereld, worden vanaf één centrale plek bestuurd. Zonder de mogelijkheid zich daaraan te onttrekken of er effectief bezwaar tegen te maken
11- Afschaffen van geld, en vervangen door toegekende of afgenomen privilegepunten op basis van gewenst/ongewenst gedrag
12- Totale centrale controle van ieder individu op de wereld. De eigenaren van het systeem bepalen via de technologie hoe en waar iedereen woont, welk werk hij/zij doet, wat hij/zij buiten het werk doet, wat hij/zij consumeert en wanneer, en wat hem/haar is toegestaan. En wat niet.


Om dit mogelijk te maken, moet de samenleving eerst worden vernietigd. Wie een nieuw gebouw wil neerzetten, moet het bestaande immers eerst slopen. De corona-campagne is de start van de sloop. De maatregelen zullen de gewenste ineenstorting veroorzaken. De ineenstorting zal een ongekende humanitaire ramp veroorzaken. De humanitaire ramp zal het nieuwe systeem "rechtvaardigen".

Alleen onze massale weigering mee te gaan met de maatregelen, kan dit scenario voorkomen. Het goede nieuws is, dat we daartoe op ieder moment kunnen besluiten. Het eindresultaat wordt dus door ons bepaald.

dinsdag 5 mei 2020

Vrijheid moeten we zélf bewaken





“Een bevolking die haar vrijheden en verworvenheden niet actief bewaakt, valt altijd en onherroepelijk ten prooi aan dictatuur”.

Hoewel hij deze zin nooit letterlijk heeft uitgesproken, schuif ik hem graag in de schoenen van George Orwell. Voor mij vat deze zin de essentie van zijn werk en zijn boodschap uitstekend samen.

Het betekent dat de bevolking altijd zélf verantwoordelijk is voor de bewaking van haar eigen vrijheid. Instituties en personen met zeggenschap over anderen (wat de definitie is van macht) zullen immers altijd méér macht willen. Het is hun business. Precies zoals varkenshouders altijd méér controle over het gedrag en de productiviteit van hun varken nastreven, streven de “menshouders” dat per definitie na over de bevolking.

De enigen die hier grenzen aan kunnen stellen, zijn de leden van de bevolking zelf. Er is dus altijd sprake van een spanningsveld tussen tegengestelde belangen. Die van mensen en die van de menshouders.

Privacy

Wij (de bevolking) hebben regering en overheid krachtige instrumenten in handen gegeven. Het idee daarachter is dat een slagvaardig bestuur die instrumenten nodig heeft om het land efficiënt te kunnen besturen. In het belang van de bevolking.

Maar daarin schuilt ook een groot risico. Diezelfde instrumenten kunnen ook worden ingezet tegen de bevolking. Wetgeving, handhaving en bestraffing kunnen immers ook worden ingezet als instrumenten voor het vergroten van de zeggenschap en de macht van de bestuurlijke klasse, ten koste van de vrijheden en verworvenheden van die bevolking. Onze menselijke geschiedenis staat letterlijk bol van dit verschijnsel.

In het verleden hebben mensen daarom grenzen gesteld aan overheidsbemoeienis. Dat kwam omdat die mensen door schade en schande hadden geleerd dat het zeer verstandig is om een overheid op een gezonde en veilige afstand te houden. En dus een mate van privacy te waarborgen. Tot hier en niet verder! Met wat de overheid niet weet, kan ze zich immers ook niet bemoeien. Met wat ze wel weet, zal ze zich bemoeien.

Privacy is dus niet primair een moreel thema, maar eerst en vooral een praktisch onderwerp: het op veilige afstand houden van een overheid. Een overheid die beschikt over krachtige dwangmiddelen. En daarmee letterlijk gevaarlijk kan zijn.

Overheden die beweren dat onze gegevens bij hen altijd in veilige handen zijn, liegen dus per definitie. Ze zijn erop uit de grenzen aan hun macht op schuiven. In hun voordeel en dus in ons nadeel. Bij overheden is ons private leven juist in de onveiligst denkbare handen. Omdat zij alle middelen hebben om er misbruik van te maken.

Albert Heijn kan ons niet dwingen om haar producten af te nemen op straffen van boetes. De overheid wel. Shell kan ons niet dwingen te gehoorzamen en ons gevangen zetten als we dat niet doen. De overheid wel. Unilever kan geen gelegitimeerd geweld op ons loslaten als ons gedrag hun niet bevalt. De overheid wel.

Privacy IS bescherming tegen de overheid. Daar komt het hele begrip privacy vandaan. Het is de betekenis ervan.

Veiligheid en gemak

Regeringen en overheden (machthebbers) zullen dus altijd proberen hun macht en zeggenschap over de bevolking te vergroten. Het is - zoals Orwell ook volkomen terecht aangeeft - inherent aan hun aard. Het is de onvermijdelijke keerzijde van een samenleving die zeggenschap verleent aan bestuurders.

Die bestuurders kunnen het vergroten van hun macht over de bevolking niet al te openlijk afdwingen, want dat zal op weerstand stuiten. Verhulde methoden zijn dus noodzakelijk.  

Om de bevolking bereid te krijgen haar vrijheden verder in te leveren, moet die bevolking daartoe verleid worden. En die verleiding gebeurt altijd onder de argumenten “veiligheid” en/of “gemak”.

- Het uitbannen van contant, anoniem geld zal een enorme aderlating betekenen voor onze vrijheden. Overheden en banken krijgen daarmee volledig inzicht in ons individuele bestedingspatroon en kunnen vervolgens dwang inzetten door middel van individuele uitsluiting tot specifieke producten en diensten.  Maar ook voor het afstraffen voor ieder ander ‘ongewenst’ gedag. Bijvoorbeeld zoiets eenvoudigs als op een terras zitten, of bij oma op bezoek gaan (zoals nu het geval is). Niet gehoorzaam? Geen toegang! Om de bevolking digitaal betalen te laten accepteren, wordt pinnen gepromoot. Onder de argumenten “veiligheid” en “gemak”.

- Het uitrollen van het 5G netwerk, geeft de overheid beschikking over een uiterst krachtig technologisch instrument om nog veel dieper door te dringen in ons private leven, en om zich daar vervolgens mee te gaan bemoeien. Om iedereen, tot in de meest intieme details van ons leven, te controleren en ons gedrag af te dwingen. Het wordt verkocht onder de argumenten van “razendsnel internet” en “niet achterop raken bij de wereldeconomie”. Ook hier onder de argumenten “gemak” en “veiligheid”.

- Het verplicht maken van vaccinaties geeft de overheid toegang tot de chemische privacy van ons lichaam. Dwangmedicatie is het ultieme machtsmisbruik. Het vernietigt letterlijk de laatste grens van onze privacy: de zeggenschap over ons lichaam. Het is dan ook levensgevaarlijk. Desondanks wordt het verkocht onder het argument “veiligheid”.

Met name het argument “veiligheid” is dus een erg effectief middel om mensen te verleiden om afstand te doen van hun vrijheden. Om die reden zullen overheden het verlangen naar veiligheid altijd proberen te stimuleren.

De meest efficiënte manier daarvoor, is de perceptie van onveiligheid te vergroten. Hoe onveiliger mensen zich voelen, hoe groter het verlangen naar veiligheid immers wordt. En hoe groter de bereidheid tot het afstaan van vrijheid in ruil voor die “veiligheid”.

De corona-crisis

De huidige ‘corona-crisis’ is hier een schrijnend en kolossaal voorbeeld van. Nu mensen extreem bang (gemaakt) zijn, verlangen ze dusdanig naar veiligheid, dat ze bereid zijn al hun vrijheden ervoor in te leveren. Wanneer een bevolking vrijwel al haar vrijheden heeft afgestaan, is er sprake van dictatuur.

Regeringen en overheden over (vrijwel) de hele wereld hebben, in samenwerking met de reguliere media, een mondiaal angstoffensief opgezet. “Noodsituaties” zijn uitgeroepen, en die moeten een rechtvaardiging geven om fundamentele rechten en vrijheden te overrulen onder het excuus van “overmacht”. En dat terwijl alle feiten en cijfers aangeven dat de impact van corona niet significant anders is dan die van een jaarlijks griepseizoen.

Zonder het geloof van de bevolking in een uitzonderlijk gevaar van corona, zouden de huidige maatregelen volledig ondenkbaar geweest zijn. In een normale situatie zouden we er niet over piekeren om mee te gaan met maatregelen als beroepsverboden, verbod elkaar op te zoeken, afgesloten grenzen,  verplichte isolatie (lees detentie), censuur, oproepen tot elkaar aangeven bij autoriteiten, etc. En zelfs elkaar vriendelijk de hand schudden, is op draconische straffen komen te staan.

Allemaal verschijnselen die eerder associatie oproepen met een fascistische dictatuur dan met vrijheid. Allemaal maatregelen die de zeggenschap van de macht in één klap extreem vergroten, en dus ten koste gaan van onze vrijheid. Meegaan in deze ontwikkeling, betekent dus dat we geloven dat fascisme en dictatuur bescherming kunnen bieden tegen gevaar en bedreiging. Maar daarmee houden we geen rekening met de extreme gevaren van dat fascisme en die dictatuur zélf. En dat is de mensheid in het verleden al erg vaak, erg duur komen te staan.

Tenslotte

Orwell had volkomen gelijk toen hij zei dat het bewaken van onze vrijheden de verantwoordelijkheid, en dus de taak van de bevolking zélf is.  Daarvoor is het nodig dat we begrijpen hoe de macht te werkt gaat. Om te voorkomen dat we ons, voor de zoveelste keer, laten misleiden en onderwerpen. 

Als we beseffen hoe inbrekers te werk gaan, kunnen we ons huis beter beschermen. Als we begrijpen hoe machthebbers te werk gaan, kunnen we onze vrijheid beter bewaken.

Want als we dat nalaten, of niet opmerken, zullen we (ook nu weer) onherroepelijk ten prooi vallen aan dictatuur.

- Dit artikel in eerder verschenen in De Andere Krant, editie Vrijheid, 5 mei 2020. deanderekrant.nl

zaterdag 4 april 2020

De werkelijke schade van corona




Ik heb slecht nieuws. We gaan allemaal dood. Niemand zal de dans ontspringen.

Klinkt heftig, nietwaar? Toch is het absoluut waar. Doodgaan is de onvermijdelijke uitkomst van het leven. Letterlijk niemand ontsnapt eraan. Het is voor IEDEREEN onverbrekelijk aan het leven verbonden.

Dat betekent dat doodgaan OP ZICH niet erg is. Het is letterlijk  doodnormaal.

De werkelijke schade van corona, is dus NIET doodgaan. ALLE mensen gaan tenslotte dood. En altijd ERGENS aan. Wat er WEL toe doet, is het verlies van levensjaren. De werkelijke schade van corona, is dus alleen uit te drukken in verloren levensjaren. Niet in aantal overledenen. 

Om een beeld te krijgen van de omvang die schade, kunnen we de cijfers erbij pakken. Zodat we een gefundeerde afweging kunnen maken. Bovendien kunnen we die schade dan vergelijken met andere verschijnselen. Verschijnselen die ook verlies van levensjaren opleveren. Zoals bijvoorbeeld VERKEER.

Laten we de schade op een rijtje zetten:

Op dit moment zijn er in Nederland 1487 mensen overleden met corona. De gemiddelde leeftijd van de overledenen was ongeveer 80 jaar. De gemiddelde levensduur is (afgerond) 81 voor mannen en 83 voor vrouwen. Gemiddeld dus 82 jaar. Dat betekent dus een gemiddeld verlies van 2 levensjaren.

Dat wil dus zeggen dat het verlies van levensjaren door corona 1487 x 2 jaar is. Oftewel 2974 verloren levensjaren.

Wanneer we dit vergelijken met verkeersslachtoffers (cijfers CBS over 2018) dan zien we dat er 678 mensen overleden als gevolg van verkeersongevallen. De gemiddelde leeftijd van het slachtoffer was ongeveer 53 jaar.

Dat betekent dat er per verkeersslachtoffer gemiddeld 28,5 levensjaren verloren gingen. In totaal gingen ongeveer 19.323 levensjaren verloren in het verkeer.

Dit betekent dat er door verkeer jaarlijks ongeveer 6,5 keer zoveel levensjaren verloren gaan dan door corona.  

Corona: 2974 verloren levensjaren
Verkeer: 19.323 verloren levensjaren (en dat ieder jaar). 

En dan hebben we het alleen over kwantiteit. De KWALITEIT van de verloren levensjaren, zouden we echter ook moeten meewegen. Veruit de meeste corona-overledenen waren al ernstig ziek. De (gemiddeld) 2 jaren die ze zonder corona nog hadden geleefd, zouden kwalitatief een stuk minder zijn dan de verloren levensjaren van een 53 jarige met een gemiddelde gezondheid, zoals bij de verkeersslachtoffers.

Wanneer wij het onacceptabel vinden dat levensjaren verloren gaan (zeker als dat levensjaren zijn van betrekkelijk jonge, vitale mensen), dan zou een verkeers-shut-down de perfecte maatregel zijn. Met gegarandeerd resultaat! Zonder verkeer zullen er immers NUL verkeersdoden zijn. We zouden (jaarlijks!) het verlies van bijna 20.000 levensjaren. voorkomen.

Het zou, net als bij de corona maatregelen, echter verlies van vrijheid en economische activiteit opleveren. Maar omdat er bij corona - ondanks een shut-down - toch nog mensen zullen overlijden aan de gevolgen van die corona, en bij een verkeers-shut-down niet, zou het wel een veel grotere winst opleveren, gemeten in geredde levensjaren.

Toch denk ik dat de meeste mensen het een volledig bizar idee vinden om verkeer af te schaffen. Natuurlijk vindt iedereen het erg dat er mensen in het verkeer overlijden, maar de prijs om dat te voorkomen (afschaffen verkeer), is idioot hoog.

Het bevreemdt me daarom dat een vergelijkbare maatregel (vrijheid en economie voor een belangrijk deel platleggen) WEL toegejuicht wordt. Een maatregel bovendien, die ook maar zeer beperkte winst in levensjaren oplevert (om van de kwaliteit van die jaren nog niet te spreken).

Maatregelen die ook nog eens ernstig afbreuk doen aan de KWALITEIT van leven, voor iedereen. Ze gaan ten koste van vrijheid, welvaart en welzijn. Ze gaan ten koste van de kwaliteit onze resterende levensjaren.

En, als de aankomende crisis als gevolg van de maatregelen, de armoede vergroot, gaat het óók ten koste van de KWANTITEIT. In Nederland sterven mensen die in armoede leven, immers (gemiddeld) 8 jaar eerder. Er leven in Nederland ongeveer een miljoen(!) mensen in armoede.

Dat betekent dat armoede 1 miljoen x 8 verloren levensjaren veroorzaakt. Dat zijn 8 miljoen verloren levensjaren! Tegen nog geen drieduizend door corona. Dat zijn 2666 maal zoveel verloren levensjaren!

Nu maatregelen nemen met grote risico’s op de groei van de armoede, om enkele duizenden verloren levensjaren door corona te voorkomen, is afgezet tegen de werkelijke schade volkomen buiten proportie. Zowel kwantitatief als kwalitatief.







donderdag 2 april 2020

Liefde voor het Leven





In deze tijd, waarin niemand zijn aandacht op iets anders lijkt te kunnen richten dan op de gevaren van corona, is de hele samenleving gefocust op het voorkomen van sterfgevallen.

In onze angst voor de dood zijn we daarom bereid om vele essentiële zaken - zaken die het leven nou juist leefbaar maken - te offeren in ruil voor (vermeende) veiligheid.

Zaken zoals onze vrijheid, het maken van sociaal contact en onderlinge toenadering, het bijeen komen, kunnen doen waar we goed in zijn (werken), het hebben van keuzemogelijkheden (ook over onze eigen gezondheid) en zelfs het nemen van enig risico, want ook dat geeft kleur aan het leven.

Anders gezegd: nu lijkt het dat we meer belang hechten aan onze angst voor de dood, dan aan onze liefde voor het leven.

Het is natuurlijk heel begrijpelijk. Als we van ons leven houden, dan willen we het behouden. Maar om daarvoor nou juist die zaken die het leven waardevol maken – en WAAROM we dus van dat leven houden – op te offeren met als enig doel het te verlengen; daarmee zouden we het paard wel eens achter de wagen kunnen spannen.

Het klinkt hard, maar een gered leven is niets meer dan een uitgestelde dood.  Die dood die we uit alle macht proberen te vermijden, maar die uiteindelijk voor iedereen onvermijdelijk is. Des temeer reden, naar mijn smaak, om die kostbare resterende tijd van leven niet te ontdoen van de zaken die dat leven nou juist het leven WAARD maken.

Op dit moment lijkt alle aandacht echter op de dood te liggen, en lijkt de kwaliteit van leven volkomen ondergeschikt geworden te zijn.

Begrijp me niet verkeerd: het vermijden van onnodig overlijden is absoluut van groot belang, en dat geldt zeker niet alleen bij corona. Maar als dat betekent dat we onder totale controle moeten leven, gedwongen worden om sociaal contact te vermijden, gedicteerd moeten worden wanneer we waar heen mogen gaan, en met wie, of met hoeveel vrienden, tot welke medicatie (bijv. vaccin) we gedwongen worden, tot grotere armoede gedreven worden, etc., dan wordt het leven zodanig grimmig dat een belangrijk deel van de dingen die het leven waardevol maken, verdwijnt. Dan LEVEN we veel minder.

Als we LEVEN voor een belangrijk deel moeten inleveren om de dood te vermijden, dan verliezen we onze liefde voor het leven (ons levensgeluk), en dus onze gehechtheid eraan, en daarmee uiteindelijk ook onze aversie voor de dood. Het sterk toenemende aantal zelfmoorden is daar nu al een voorbode van. Dan schieten we ons doel ver voorbij.


woensdag 16 oktober 2019

Al het "crisisbeleid" leidt tot hetzelfde




De stikstofcrisis, de CO2 crisis, de woningcrisis, de pensioencrisis, het lijken allemaal losstaande verschijnselen. En zo worden ze ook gepresenteerd. Totdat je de “oplossingen” gaat bekijken. Dan zie je dat er een overeenkomst bestaat tussen deze schijnbaar losstaande zaken. Dan zie je dat de beleidsmaatregelen die gebaseerd zijn op deze “crises” allemaal dezelfde consequenties gaan hebben.
Letterlijk AL het beleid dat gebaseerd wordt op deze “crisissituaties” leidt tot hetzelfde: het onmogelijk maken om voor onszelf te zorgen.



Om voor onszelf te kunnen zorgen, moeten we toegang hebben tot onze basisbenodigdheden. Om te kunnen leven hebben we en aantal primaire zaken nodig:

- Onderdak (wonen)
- Energie
- Inkomen
- Voedsel

Zonder toegang tot deze dingen, zijn we dakloos, lijden we kou, leven we in armoede en hebben we honger. En alle “crisismaatregelen” leiden precies daartoe. De situaties lijken dus verschillend, maar de consequenties van het beleid zijn hetzelfde.

Wonen

De aanval op wonen wordt op verschillende fronten ingezet. Sociale huurwoningen worden steeds minder toegankelijk gemaakt. Boven een modaal inkomen komt niemand er meer voor in aanmerking. Huurtoeslagen worden versoberd waardoor ook mensen met lage inkomens niet meer kunnen huren. Daarnaast worden de woningbouwverenigingen dusdanig zwaar belast dat er geen geld meer is voor nieuwbouw, en dat ze genoodzaakt zijn hun woningvoorraden te verkopen. Dat betekent ellenlange wachtlijsten.

Logischerwijze ontstaat hierdoor meer vraag naar betaalbare koopwoningen. Als gevolg van die vraag, stijgen de prijzen daarvan. Hierdoor zijn ze voor grote groepen mensen ook niet meer betaalbaar. Daarnaast zijn er instapdrempels voor hypotheken opgeworpen, waardoor gezinnen met een inkomen dat rond modaal ligt (en niet meer in aanmerking komen voor sociale huurwoningen) ook geen passende hypotheek meer kunnen krijgen, en dus geen toegang meer hebben tot wonen.

Het enige dat dan nog resteert is particulier huren. Maar ook hier vliegen de huurprijzen omhoog als gevolg van de toegenomen vraag (die dus weer een gevolg is van het beleid). Daarnaast worden sociale huurwoningen, als consequentie van het draconische belastingbeleid, massaal verkocht aan speculanten die ze vervolgens tegen woekerprijzen verhuren.

En dan is er ineens de “stikstofcrisis” die wordt gebruikt als rechtvaardiging voor een bouwstop. Hierdoor worden jongeren die zelfstandig willen gaan wonen genoodzaakt bij hun ouders te blijven wonen.

Resultaat: alle beleidsmaatregelen leiden tot het onmogelijk maken van wonen voor steeds grotere groepen mensen.  

Energie

De “CO2-crisis” wordt ingezet om energie te rantsoeneren. Gas zal simpelweg worden afgesloten, waardoor mensen gedwongen worden om elektrische warmtepompen aan te schaffen, tegen torenhoge kosten. Dat deze pompen nauwelijks bruikbaar zijn (de capaciteit is veel te klein om een huis behoorlijk te verwarmen) doet er kennelijk niet toe.

Als mensen bezwaar maken tegen deze gedwongen investering, roept de overheid dat ze zullen “helpen” door leningen te verstrekken (uiteraard van het belastinggeld dat al door de bevolking is betaald). Maar niet zonder voorwaarden: de grond waarop het huis staat wordt dan eigendom van de overheid. Hierdoor vervalt het beschikkingsrecht over het huis natuurlijk voor een deel aan die overheid. Je kunt een huis immers niet verkopen zonder de grond waar het op staat. Dit beleid past dus ook uitstekend in de aanval op wonen.

Als mensen uitweg zoeken door een houtkachel aan te schaffen, wordt dit bij voorbaat geblokkeerd, want dat is ineens “slecht voor de gezondheid”.

Daarnaast wordt de “CO2-crisis” gebruikt als rechtvaardiging voor het verhogen van energiebelastingen en als opmaat voor een algemene CO2-taks. Dat geld moet natuurlijk worden opgebracht door de burgers en worden betaald uit hun loon.

Samen met het beleid dat wonen steeds duurder maakt, stijgen hierdoor de vaste lasten spectaculair. Uiteraard leidt dat tot meer armoede.

Resultaat: alle beleidsmaatregelen leiden tot minder toegang tot betaalbare energie voor steeds grotere groepen mensen.

Inkomen

Als gevolg van het beleid, is het geïndexeerde inkomen al decennia niet gestegen, terwijl de vaste lasten explosief toenemen. Dit resulteert uiteraard in minder besteedbaar inkomen. Daarnaast wordt ons uitgesteld inkomen (pensioen) geroofd onder het mom van een pensioencrisis die in werkelijkheid helemaal niet bestaat. Er wordt een rekentruc toegepast waardoor er een crisis LIJKT te zijn.

Resultaat: alle beleidsmaatregelen leiden tot minder besteedbaar inkomen, en dus tot meer armoede voor steeds grotere groepen mensen.

Voedsel

Ook hier wordt de aanval op verschillende fronten ingezet. De zogenaamde stikstofcrisis moet de veeteelt drastisch inperken. Dat heeft natuurlijk gevolgen voor de voedselvoorziening.

Daarnaast stuurt het beleid aan op meer biobrandstof in benzine. De E10 benzine komt voor 10%  uit biomassa. Die gewassen moeten uiteraard worden verbouwd, en dat gaat ten koste van landbouwgrond waarop normaal voedsel gekweekt wordt. Om het hele wagenpark op E10 te laten rijden, hebben we ongeveer 30% van alle beschikbare grond in Nederland nodig. Grond waarop dan dus niet meer gewoond kan worden, en waarop geen voedsel verbouwd kan worden. Ook dat heeft uiteraard consequenties voor de voedselvoorziening en wonen.

De volgende aanval op voedsel zal gebaseerd zijn op een “watercrisis”. Er wordt geroepen dat de landbouw teveel water verbruikt. Er zullen maatregelen genomen worden om die landbouw  te beperken. Uiteraard ook met voedselschaarste als gevolg.

Resultaat: alle beleidsmaatregelen leiden tot minder beschikbaar voedsel, en dus tot meer honger voor steeds grotere groepen mensen.

Kortom

Kortom, alle beleidsmaatregelen leiden dus tot meer dakloosheid, meer kou, meer armoede en meer honger.

Steeds wordt er geschermd met allerlei “bedreigingen” met de bedoeling dat we al die beleidsmaatregelen accepteren. Steeds wordt ons een "beter klimaat" voorgespiegeld (alsof het huidige klimaat zo beroerd is), maar nooit wordt er melding gemaakt van de logische consequenties van alle maatregelen voor ons leven. Kennelijk heeft men liever niet dat wij dit beseffen.

Maar wat als al die “bedreigingen” in werkelijkheid niet bestaan? Dat het beleid helemaal niet de bedoeling heeft om die zogenaamde bedreigingen onschadelijk te maken? Maar dat het beleid de bedoeling heeft om zelfstandig leven onmogelijk te maken? Dat is immers de overeenkomst tussen alle maatregelen: ze leiden onveranderlijk tot het rantsoeneren van wonen, energie, inkomen en voedsel. Tot armoede en het verlies van het vermogen om voor onszelf te zorgen.

Armoede is niet een gebrek aan geld, maar een gebrek aan toegang tot basisvoorzieningen. En dat is precies waarop AL het beleid aanstuurt.

Waarom?

Waarom zou een regering een dusdanig kwaadaardig beleid voeren?

Degenen die de meeste macht hebben in de wereld, hebben logischerwijze de meeste invloed. Zij hebben het vermogen om regeringen naar hun hand te zetten, want zij financieren ze. Het grootste belang van mensen met macht, is macht over alle andere mensen, want daar bestaat hun macht uit.

Om macht te kunnen hebben over anderen, is het een vereiste dat die anderen afhankelijk zijn. De macht van de één, bestaat immers uit de afhankelijkheid van de anderen. Machthebbers proberen daarom altijd die afhankelijkheid te vergroten. Het meest efficiënt doe je dat door die anderen het (zelfstandig) leven onmogelijk te maken. Zoals nu gebeurt.

Zodra het - als gevolg van het beleid - voor grote groepen mensen onmogelijk gemaakt is om voor zichzelf te zorgen, zullen de regeringen “te hulp schieten” en een vorm van basisinkomen aanbieden. Uiteraard onder voorwaarde van strikte gehoorzaamheid. En dan is de afhankelijkheid compleet.

Al het beleid volgt een beproefd patroon:
1- Verzin of creëer een probleem dat als bedreigend wordt ervaren
2- Wacht op een reactie van het publiek ("Jullie moeten er wat aan doen!")
3- Neem de maatregelen die je voor ogen had

Dit patroon staat bekend als problem-reaction-solution

Uiteraard kunnen regeringen dit beleid alleen voeren als voldoende mensen blijven geloven in de voorgespiegelde “bedreigingen” Anders bestaat er simpelweg geen rechtvaardiging voor dit armoedebeleid. Zodra voldoende mensen gaan beseffen dat ze worden misleid, en dat regeringen heel andere bedoelingen hebben dan ze beweren, dan staan die regeringen letterlijk machteloos.








zaterdag 5 oktober 2019

5G



 
Ondanks de toenemende zorgen en weerstand, wil de politiek perse 5G uitrollen. De hamvraag daarbij is natuurlijk: WAAROM?

Waarom wil de regering/overheid perse dat er 5G komt? Wat is hun belang?

Zou het ze er werkelijk om gaan dat wij sneller filmpjes kunnen downloaden? Zijn ze zo begaan met ons gemak en ons entertainment dat ze perse het beste en leukste voor ons willen? Wie dat gelooft, heeft echt al heel lang onder een steen geleefd.

De overheid is (het woord zegt het al) gepositioneerd BOVEN de bevolking. Dat betekent dat de overheid MACHT heeft over die bevolking. Macht is het vermogen het gedrag van anderen te controleren en te bepalen. Controle over de bevolking is dus het primaire belang van iedere regering en overheid. Een regering/overheid die geen controle heeft over de bevolking, heeft immers geen enkele macht. En dus geen bestaansrecht.

Om die controle te verkrijgen, te behouden en uit te breiden, worden altijd alle beschikbare middelen ingezet. Nu nieuwe technologieën in hoog tempo beschikbaar komen, zullen ze dus sowieso worden ingezet voor controledoeleinden. Omdat het KAN.

Om het gedrag van de bevolking te dicteren heb je een systeem nodig dat dit mogelijk maakt. De 5G technologie leent zich daar bij uitstek voor. Een waterdicht elektronisch netwerk dat alles kan waarnemen en besturen, en daarmee de natte droom is van iedere bestuurder.

Het biedt de gelegenheid om ieders gedrag op individueel niveau en volautomatisch in kaart te brengen, en dwangmaatregelen te nemen op datzelfde individuele niveau. Iedere burger kan worden gecontroleerd, en persoonlijk worden bijgestuurd (lees: gedwongen) als zijn of haar gedrag onwelgevallig is.

Omdat hiervoor tot voor kort nog maar beperkte technologische mogelijkheden bestonden, is deze vorm van dicteren nog niet eerder op alomvattende schaal toegepast. Dat betekent dat wij, de bevolking, er nog geen ervaring mee hebben. Het betekent dat we nog niet beseffen welke allesvernietigende gevolgen het kan en zal hebben voor onze vrijheid.

Kennis is macht. Kennis over het gedrag van mensen is dus macht over die mensen. Hoe meer de overheid kan doordringen tot in de kleinste details van ons leven, hoe meer die overheid ons gedrag tot in diezelfde details kan afdwingen of verbieden. En dat betekent dus dat we ons doen en laten niet zelf meer kunnen bepalen.

Het vermogen jezelf te besturen, heet vrijheid. In tegenstelling tot wat de meeste mensen geloven, is iedere regering/overheid gebaat bij een zo onvrij mogelijke bevolking, want daaruit bestaat hun macht. Natuurlijk zullen regering en overheid steeds beweren dat de bevolking “vrij” is, want onvrijheden worden nu eenmaal gemakkelijker geaccepteerd door mensen die geloven “vrij” te zijn.

De grens aan het vermogen van de overheid om door te dringen tot in de persoonlijke levenssfeer van mensen, is dus de grens aan de macht van die overheid. Die grens kennen we onder de noemer: privacy.

In het verleden hebben mensen grenzen gesteld aan overheidsbemoeienis. Dat kwam omdat die mensen door schade en schande hadden geleerd dat het zeer verstandig is om een overheid op een gezonde afstand te houden, en dus een mate van privacy te waarborgen. Tot hier en niet verder!

Om vertrouwen te kweken heeft de overheid zich decennia lang betrekkelijk netjes gedragen naar de burgers, en daarmee is de perceptie van het gevaar van teveel overheidsbemoeienis geleidelijk naar de achtergrond verdwenen. Waarom zou je een organisatie die zich redelijk opstelt immers wantrouwen? Nu wordt dat gekweekte vertrouwen misbruikt om alle grenzen van overheidsbemoeienis razendsnel te slechten. Oftewel: alle privacy voor eens en voor altijd weg te nemen, gebruik makend van technologie.

Uiteraard roept die overheid voortdurend: “Maak je geen zorgen! Jullie gegevens zijn bij ons in veilige handen! Wij zorgen ervoor dat ze niet in verkeerde handen vallen!”

Het punt is: JUIST BIJ DE OVERHEID ZIJN ONZE GEGEVENS IN DE VERKEERDST DENKBARE HANDEN.

Albert Hein kan mij geen boete geven als mijn gedrag ze niet aanstaat. De overheid wel!
Shell kan mij niet uitsluiten van zaken als ik niet precies doe wat Shell zegt. De overheid wel!
Unilever kan mij niet gevangen zetten als ik weiger voor hun producten of diensten te betalen. De overheid wel!
Multinationals kunnen geen gelegitimeerd geweld tegen mij gebruiken. De overheid wel!

Onze privacy laten beschermen door de overheid, is als je huis laten bewaken door het inbrekersgilde, of je kinderoppas rekruteren bij de pedofielenvereniging. 

De bescherming die privacy biedt, IS bescherming tegen de overheid. Privacy is BEDOELD om onszelf te beschermen tegen de macht van de overheid. Hieruit is het hele begrip privacy ooit ontstaan. Door schade en schande geleerd. En, gezien het gemak waarmee de meeste mensen hun privacy momenteel laten afnemen, ook weer vergeten.

Regering en overheid willen dus perse 5G omdat het ze ongekende mogelijkheden geeft om privacy te vernietigen, en daarmee onze vrijheden. Want hun macht bestaat uit onze ONvrijheid.

Uiteraard wil men liever niet dat wij dit beseffen. En dat we niet begrijpen wat voor vernietigende gevolgen het zal hebben voor ons leven. Daarom leiden de politiek-strategen de discussie af van de essentie. Om de aandacht van het werkelijke gevaar af te leiden, stimuleren politiek en media de discussie over een secundair aspect: gezondheid.

Begrijp me niet verkeerd: gezondheid is van groot belang. En overheden hebben talloze keren bewezen dat ze hun schouders ophalen over de volksgezondheid. Maar het is de macht er niet om te doen ons zo ziek mogelijk te maken. Als de 5G technologie slecht is voor de gezondheid, dan is dat een aspect dat op de koop wordt toegenomen, in ruil voor de machtsbelangen.

De discussie wordt dus afgeleid van de essentie (afnemen van privacy, en dus van vrijheid) en verlegd naar het (weliswaar belangrijke, maar wel secundaire) gezondheidsaspect. Door te schermen met tegenstrijdige “wetenschappelijke onderzoeken” wordt er een kwestie van mening van gemaakt. Welles-nietes dus. En zo kan het vervolgens gemakkelijk worden geïmplementeerd op basis van het secundaire criterium, terwijl de werkelijke bedoeling buiten beeld blijft. Meningen verschillen immers….

Deze politieke strategie is al zou oud als de weg naar Rome. Die strategie zie je momenteel bijvoorbeeld ook terug in de vaccinatiediscussie. Ook daar wordt de discussie richting het gezondheidsaspect gestuurd, en daarmee blijft het veel grotere gevaar, het gevaar van een overheid die ongelimiteerd toegang heeft tot de chemische privacy van ons lichaam en onze geest buiten beeld.
Natuurlijk zal niet direct na de implementatie van deze nieuwe technologie de knop omgaan. Eerst zal men ons de “voordelen” laten ervaren. Snel internet, zelfrijdende auto, nog gemakkelijker betalen, betere beveiliging tegen “criminelen”.  Zodat we het omarmen, en er op korte termijn afhankelijk van worden, zonder al teveel weerstand.

Maar zelfrijdende auto’s zullen geleidelijk zelfNIETrijdende auto’s worden als we ons niet volledig gehoorzaam gedragen. Automatisch betaalsystemen zullen de mogelijkheid om zaken te kopen geleidelijk uitsluiten als we niet exact doen wat ons verteld wordt. Computergestuurde veiligheidssystemen zullen ons (zoals in China al gebeurt) geleidelijk, en individueel  uitsluiten van zaken die nu vanzelfsprekend zijn. Zaken zoals reizen, communiceren, wonen, etc. Volledig automatisch en zonder mogelijkheid tot verweer: “Computer says no!”

 ”Kortom: 5G zal (als wij het toestaan) de technologie zijn die gebruikt zal worden om geleidelijk iedere vorm van privacy, en dus van vrijheid te elimineren. Omdat het KAN.